Geldzoekers moeten op zoek naar andere aanbieders

 De ‘wall of debt’ bestaat voor een groot deel uit leningen die zes a zeven jaar geleden werden aangegaan. In deze tijd van economische hoogconjunctuur financierden onder meer private equity-partijen bedrijfsovernames met zogenoemde leveraged buyout-leningen. ‘PE-fondsen hebben gefinancierd met een horizon van ongeveer vijf tot tien jaar. Er zijn heel veel leningen afgesloten die nu aflopen. Het gaat om gigantische bedragen die nu afgelost of opnieuw geleend moeten worden,’ legt Veuger uit.

Basel III heeft invloed op kredietverlening

Probleem is echter dat de banken te maken hebben met de verhoogde kapitaaleisen van Basel III en dus minder kredieten verstrekken. In het recente verleden wisten banken delen van die leningen door te verkopen plaatsen (collateralized loan obligations) om zo meer kredietruimte te creëren, maar ook dat is tegenwoordig een moeilijke kwestie. Veuger: ‘De markt voor deze investeringsvehikels ligt stil. De leningen blijven dus op de balansen van de banken staan, als ze niet doorverkocht worden, terwijl Basel III juist kortere balansen voorschrijft.’

Ook aanbieders zoeken alternatieven

Vraag is wat bedrijven die voor een herfinancieringsprobleem staan, moeten doen nu de banken geen kredieten willen en vooral niet kunnen verstrekken. Volgens Pieter Veuger ligt het antwoord in het zoeken van andere aanbieders van geld. ‘Die aanbieders zijn niet verdwenen. Wij sparen bijvoorbeeld nog altijd en betalen ook nog steeds pensioenpremie. De aanbieders hebben ook een probleem omdat hun geld niet of nauwelijks rendeert bij de banken. Dus zij zijn ook op zoek naar alternatieven.’

Private placements en obligaties worden populairder

Die alternatieven zijn volgens Veuger bijvoorbeeld de uitgifte van obligaties. ‘Aan het uitgeven van obligaties zitten soms hoge kosten voor het opstellen van een prospectos of het inhuren van een rating agency. Daarom kwamen obligatieuitgiftes vroeger alleen van hele grote partijen. Nu zie je ook minder grote bedrijven dat doen.’

Veuger ziet ook het aantal zogenoemde private placements toenemen, waarbij effecten direct en onderhands aan een beperkt aantal institutionele of andere private beleggers aangeboden. ‘Dit is een praktijk die in de VS heel gebruikelijk is, en die je nu ook hier steeds meer tegen komt.’ Voor kleine partijen geldt dat crowd funding steeds populairder wordt.

Andere relaties met investeerders nodig

Veuger: ‘De problemen zijn zó groot dat de markt dan weer met een oplossing komt. Het probleem was nog groter geweest  als er geen aanbod was van geld, maar dat is dus niet zo.’

Partijen zullen dus op zoek moeten naar de meest optimale oplossing om ‘hun’  eigen schuldmuur te slechten. ‘Niet alleen bestuur, maar ook commissarissen zullen zich goed rekenschap moeten geven van het probleem en mogelijke oplossingen. Want gemakkelijk is het natuurlijk niet. Een private placement is niet zomaar geregeld. Deze manier van financieren vergt hele andere relaties met investeerders dan bedrijven eerder onderhielden. Het betekent bijvoorbeeld dat je soms letterlijk in zaaltjes met investeerders moet praten.’